Atomium

De Heizelvlakte

In de 19e eeuw bestond de oude vlakte van Ossegem, gelegen aan de noordelijke rand van Brussel, tussen de koninklijke domeinen van Laken en Stuyvenbergh en de Romeinse Steenweg, voornamelijk uit weiden en velden.
In 1889 begon koning Leopold II, die de directe omgeving van het koninklijk paleis wou verfraaien door deze vlakte te verstedelijken, massaal gronden aan te kopen. In een tijdspanne van twintig jaar verwierf hij zo een uitgebreid domein van 200 hectare dat hij bij zijn dood in 1909 naliet aan de Belgische staat.
Het Atomium blijft ongetwijfeld de belangrijkste attractie op de Heizelvlakte, maar toch werden er sinds 1935 nog een groot aantal andere activiteiten uitgebreid: het tentoonstellingspark, het congrescentrum, het ontspannings- en toeristisch centrum, het bioscoopcomplex, het planetarium, het stadion, sportterreinen, parken, restaurants… werkelijk alles om het de bezoekers naar de zin te maken.
De wereldtentoonstelling van 1935, die werd ingehuldigd op 27 april 1935, vormde zeker het startsein voor deze ontwikkeling. Twintig miljoen mensen bezochten de 150 hectare tuinen, vijvers, gebouwen en paviljoenen van meer dan twintig verschillende landen. ‘s Nachts baadde de site in een feeëriek licht, aangevuld met ontelbare vuurwerken.
Ongeveer twintig jaar later bevestigde de wereldtentoonstelling van 1958 dat deze site een optimale plek is om een menigte te ontvangen: bijna veertig miljoen bezoekers konden er in een optimistische en vrolijke sfeer kennismaken met de technische en wetenschappelijke vooruitgang in de wereld. De hele tentoonstelling was opgebouwd rond het Atomium, het imposante centrale bouwwerk. Het tentoonstellingsterrein bestond uit zes verschillende sectoren met een totale oppervlakte van 200 hectare.

Het Atomium 

Het Atomium werd ontworpen door ingenieur André Waterkeyn ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling van Brussel in 1958. Het houdt het midden tussen beeldhouwkunst en architectuur en symboliseert een ijzerkristal dat 165 miljard keer uitvergroot werd.
Al van in de Oudheid wou de mens zijn wil om zich te verheffen op een architecturale manier uitdrukken. Het Atomium belichaamt de stoutmoedigheid van een tijdperk waarin men het lot van de mens wilde confronteren met wetenschappelijke ontdekkingen.
De negen grote bollen van het Atomium die onderling verbonden zijn door buizen, werden geplaatst volgens de configuratie van het «kubisch gecentreerd model». Deze bollen, elk met een diameter van 18 meter, werden ingericht door de architecten André en Jean Polak.
Het bouwwerk, dat volledig is opgetrokken in staal bekleed met aluminium en dat rust op drie gigantische steunpijlers, domineert met zijn hoogte van 102 meter de hele Heizelvlakte.
Het was niet de bedoeling dat het Atomium de wereldtentoonstelling van 1958 zou overleven, maar door zijn populariteit en zijn succes werd het een bepalend element van het Brusselse landschap.